Mijn long knapt op. Ik kan het nu duidelijk voelen. Dat rare, rauwe gevoel binnen in mijn torso wordt minder. Minder jeuk in mijn strot bij het inademen. De hikjes, snurkjes en knorretjes die steeds zomaar uit mijn mond ontsnappen, worden zeldzamer. Meer adem. Ik denk dat de prednison zijn werk doet. Het is wel … Lees verder De zwelbast
Ken je dat? Je begint fris en fruitig aan je dag met een vers shirt uit de kast. En dan, na enige tijd, je bent nog maar net onderweg, word je onaangenaam verrast door een vies zweetluchtje. Hè? Ben ik nu al door mijn deo heen gezakt? Als je het checkt, blijken het niet je … Lees verder Zweet
Oe. Zit m'n niet-borst even vastgeplakt aan mijn ribben zeg. Door de longontsteking zijn mijn oefeningen er in de afgelopen weken nogal bij ingeschoten. En nu ik ze weer oppak is dat goed te merken. Hoe moet je je dat voorstellen als je zelf niet in het bezit bent van een bestraalde niet-borst? Nou, dat … Lees verder The Fuzz
Ik heb er al eerder over geschreven: wat je nekt is de onzekerheid. Slecht nieuws zit me lang niet zo in de weg als onduidelijkheid. Doordat het erg druk was bij de hart/longafdeling in het ziekenhuis, mocht ik pas na drie weken terugkomen om de vorderingen van mijn longen te laten bekijken. Dat betekende een week langer leven in de volgende...
Kanker doet gekke dingen met een mens. Zo kan het gebeuren dat je beste vrienden tegen je zeggen: 'Ik hoop dat je een bacterie hebt', en dat je dat een volstrekt normale toewensing vind. Of dat je op een dag zegt: 'Hè, fijn hoor, nu ik longontsteking heb, ben ik tenminste eindelijk even niet zo … Lees verder Een gratis cursus ‘Omdenken’
Op dit moment beweeg ik even niet zo erg, maar voordat ik van de week zomaar werd ingehaald door mijn eigen longen, ging ik twee keer per week naar de revalidatiegym bij de fysiotherapeut. Tot mijn grote geluk, vandaar dat ik nu even ruimte maak voor een serieus reclameblokje: Fysiotherapiepraktijk Muda in Noord-Scharwoude. Onthoudt die … Lees verder Sylvia
K. Met. P. Ik heb longontsteking. Dinsdagochtend dacht ik: hé wat gek, ik word ineens verkouden. Waar heb ik dat nu weer vandaan. Meestal ben ik in het gezin het sluitstuk van de epidemie: je weet wel, dat je eerst iedereen twee weken volgordelijk verpleegt terwijl je je ondertussen al kunt verheugen op alle symptomen … Lees verder Hou je vast, weer alle tijd om te schrijven
De radiotherapie is afgelopen. Dinsdag was de laatste bestraling. Er zijn de afgelopen twee weken dagen geweest dat ik me iets beter voelde. Ik denk dat het van het sporten komt. Maar in het algemeen ben ik nog niet boven Jan. Vorige week vrijdag gebeurde het zomaar dat ik dacht: Hé, het is al twee … Lees verder Aan tafel met dokter D.
Ondanks alle moeite en het gemopper in mijn posts over de bijwerkingen van de behandeling, word ik regelmatig overvallen door het besef dat ik op dit moment, hier, precies op de plek ben waar ik zou moeten zijn. Ik zat al heel wat jaren in een voortdenderende trein. Een aantal van jullie kennen die trein … Lees verder Uitstappen alstublieft
Ik sta op de zoldertrap. Mijn arm en niet-borst zijn inmiddels dusdanig, dat ik weer best goed dozen kan verplaatsen. Ik kijk om me heen. Tuttut, waar zouden ze huizen? Ik heb ze al jaren niet gezien. Mijn sportschoenen. Mijn ogen glijden langs de diverse dozen. Aquariumspullen, snoeren en slangen, speelgoed, nee, die zijn het … Lees verder Graaf jezelf op
Bugfixing life 